آموزش زبان انگلیسی

It was almost six o'clock when the telephone rang for the last time. The doctor, who was sitting beside it, picked up the receiver, Yes, speaking, he said, listened attentively to what he was being told and merely nodded his head slightly before ringing off, Who was that, his wife asked, The Ministry, an ambulance is coming to fetch me within the next half hour, Is that what you expected to happen, Yes, more or less, Where are they taking you, I don't know, presumably to a hospital, I'll pack a suitcase, sort out some clothes, the usual things, I'm not going on a trip, We don't know what it is. She led him gently into the bedroom, made him sit on the bed, You sit here quietly, I'll deal with everything. He could hear her going back and forth, opening and closing drawers and cupboards, removing clothes and then packing them into the suitcase on the floor, but what he could not see was that in addition to his own clothes, she had packed a number of blouses and skirts, a pair of slacks, a dress, some shoes that could only belong to a woman. It vaguely crossed his mind that he would not need so many clothes, but said nothing for this was not the moment to be worrying about such trivialities. He heard the locks click, then his wife said, Done, we're ready for the ambulance now. She carried the suitcase to the door leading to the stairs, refusing her husband's help when he said, Let me help you, that's something I can do, after all, I'm not an invalid. Then they went to sit on the sofa in the sitting-room and waited. They were holding hands, and he said, Who knows how long we shall be separated, and she replied, Don't let it worry you.

ساعت تقریباً شش بعدازظهر بود که تلفن برای آخرین بار زنگ زد.دکتر که کنار تلفن نشسته بود گوشی را برداشت.گفت بله، خودم هستم،با دقت به آنچه به او گفته می شد گوش کرد و فقط سرش را آرام تکان داد و گوشی را گذاشت،زنش پرسید کی بود،وزارت خانه، تا نیم ساعت دیگر یک آمبولانس دنبالم می فرستند،منتظر همین بودی،آره، کم و بیش،کجا می برندت،نمی دانم، لابد به یک بیمارستان،من چمدانت را می بندم، چند تکه لباس، چیزهای معمول،من که به مسافرت نمی روم،ما که نمی دانیم نقشه شان چیست،با ملایمت شوهرش را به اتاق خواب برد و روی تخت نشاند،تو همین جا آرام بنشین، همه کارها با من.دکتر صدای رفت و آمد زنش را می شنیدکه کشوها و گنجه ها را باز می کرد و می بست، لباس ها را برمیداشت و توی چمدانی که روی زمین بود می گذاشت،اما آنچه دکتر نمی دید این بود کهعلاوه بر لوازم خودش، چند بلوز و دامن، یک شلوار گشاد، یک لباس و چند جفت کفش نیز که می توانست زنانهباشد در چمدان گذاشته شد.از مغزش به نحوی مبهم گذشت که نیاز به این همه چیز ندارد، اما حرفی نزد چون وقت این حرف های پیش پاافتاده نبود.صدای بسته شدن چفت چمدان را شنید،بعد زنش گفت تمام شد، حالا برای آمدن آمبولانس حاضریم.چمدان را در نزدیک پله ها برد وپیشنهاد شوهرش را که گفت بگذار من این کار را بکنم، معلول که نیستم، قبول نکرد.بعد رفتند و روی مبل اتاق نشیمن منتظر نشستند.دست همدیگر را گرفته بودند،دکتر گفت معلوم نیست چه مدت از هم دور خواهیم بود،و زن جواب داد خودت را سر این چیزها ناراحت نکن.

They waited for almost an hour. When the door-bell rang, she got up and went to open the door, but there was no one on the landing. She tried the internal telephone, Very well, he'll be right down, she said. She turned to her husband and told him, They're waiting downstairs, they have strict orders not to come up to the flat, It would appear the Ministry is really alarmed. Let's go. They went down in the elevator, she helped her husband to negotiate the last few steps and to get into the ambulance, then went back to the steps to fetch the suitcase, she lifted it up on her own and pushed it inside. At last she climbed in and sat beside her husband. The driver of the ambulance turned round to protest, I can only take him, those are my orders, I must ask you to get down. The woman calmly replied, You'll have to take me as well, I've just gone blind this very minute.

نزدیک به یک ساعت منتظر ماندند.وقتی زنگ در را زدند، زن بلند شد و رفت در را باز کرد.اما کسی پشت در نبود.به سراغ تلفن داخلی رفت، بسیار خوب، الان می آییم پایین.رو به شوهرش کرد و گفت پایین منتظرند، دستور اکید دارند که به آپارتمان نیایند،ظاهراً وزارت خانه باید خیلی نگران شده باشد.برویم.با آسانسور پایین رفتند،زن به شوهرش کمک کرد تا چند پله آخر را به سلامت پایین برود و سوار آمبولانس شود،سپس برگشت تا چمدان را بیاورد،خودش آن را بلند کرد و توی آمبولانس سر داد.دست آخر خودش سوار آمبولانس شد و کنار شوهرش نشست.راننده ی آمبولانس اعتراض کرد من فقط می توانم او را ببرم،دستور این است، شما باید پیاده شوید.زن با خونسردی جواب داد باید مرا هم ببرید، من همین الان کور شدم.

The suggestion had come from the minister himself. It was, whichever way one looked at it, a fortunate not to say perfect idea, both from the point of view of the merely sanitary aspects of the case and from that of the social implications and their political consequences. Until the causes were established, or, to use the appropriate terms, the etiology of the white evil, as, thanks to the inspiration of an imaginative a.s.sessor, this unpleasant-sounding blindness came to be called, until such time as treatment and a cure might be found, and perhaps a vaccine that might prevent the appearance of any cases in the future, all the people who had turned blind, as well as those who had been in physical contact or in any way close to these patients, should be rounded up and isolated so as to avoid any further cases of contagion, which, once confirmed, would multiply more or less according to what is mathematically referred to as a compound ratio. Quod erat demonstrandum, concluded the Minister. According to the ancient practice, inherited from the time of cholera and yellow fever, when ships that were contaminated or suspected of carrying infection had to remain out at sea for forty days, and in words within the grasp of the general public, it was a matter of putting all these people into quarantine, until further notice. These very words, Until further notice, apparently deliberate, but, in fact, enigmatic since he could not think of any others, were p.r.o.nounced by the Minister, who later clarified his thinking, I meant that this could as easily mean forty days as forty weeks, or forty months, or forty years, the important thing is that they should stay in quarantine. Now we have to decide where we are going to put them, Minister, said the President of the Commission of Logistics and Security set up rapidly for the purpose and responsible for the transportation, isolation and supervision of the patients, What immediate facilities are available, the Minister wanted to know, We have a mental hospital standing empty until we decide what to do with it, several military installations which are no longer being used because of the recent restructuring of the army, a building designed for a trade fair that is nearing completion, and there is even, although no one has been able to explain why, a supermarket about to go into liquidation, In your opinion, which of these buildings would best suit our purpose, The barracks offer the greatest security, Naturally, There is, however, one drawback, the size of the place is likely to make it both difficult and costly to keep an eye on those interned, Yes, I can see that, As for the supermarket, we would probably run up against various legal obstacles, legal matters that would have to be taken into account, And what about the building for the trade fair, That's the one site I think we should ignore, Minister, Why, Industry wouldn't like it, millions have been invested in the project, So that leaves the mental hospital, Yes, Minister, the mental hospital, Well then, let's opt for the mental hospital, Besides, to all appearances, it's the place that offers the best facilities because not only does it have a perimeter wall, it also has the advantage of having two separate wings, one to be used for those who are actually blind, the other for those suspected of having the disease, as well as a central area which will serve, as it were, as a no man's land, through which those who turn blind will pa.s.s to join those who are already blind, There might be a problem, What is that, Minister, We shall find ourselves obliged to put staff there to supervise the transfers, and I doubt whether we will be able to count on volunteers, I doubt whether that will be necessary, Minister, Why, Should anyone suspected of infection turn blind, as will naturally happen sooner or later, you may be sure, Minister, that the others who still have their sight, will turn him out at once, You're right, Just as they would not allow in any blind person who suddenly felt like changing places, Good thinking, Thank you, Minister, may I give orders to proceed, Yes, you have carte blanche.

یشنهاد را شخص وزیر کرده بود.از هر جنبه ای که می گرفتی فکر بکر و درجه ی یکی بود،چه از نظر بهداشتی و چه از لحاظ اجتماعی و پی آمدهای سیاسی شان.تا زمانی که علل بیماری یا در اصطلاح صحیح تر، علت شناسی ابلیس سفید معلوم شود،و این نام را تخیل خلاق یک کارشناس به این کوری وحشتناک داده بود،تا زمانی که واکسن یا درمانی پیدا شود که از تکرار این پدیده در آینده جلوگیری کند،تمام اشخاصی که کور شده بودند، همراه با افرادی که به نحوی در تماس نزدیک با این بیماران بوده اند، می بایدجمع آوری و قرنطینه شوند تا از موارد بیشتر سرایت آلودگی جلوگیری شود،و وقتی که این اطمینان حاصل می شد، می بایست تعداد این موارد را طبق آنچه ریاضی دانان نسبت بهمرکب( )Compound Ratioمی نامند، کم و بیش چندبرابر کرد.و آقای وزیر با این جمله ی لاتین به سخنانش پایان داد ( .Qued erat demonstradumهمان است که میخواستیم).طبق سنت دیرینه ای که از زمان وبا و تب زرد به ارث رسیده بود، کشتی های آلوده یا مشکوک می بایست چهل روزدر دریا لنگر بیاندازند،یا به زبان قابل فهم برای همه، تمام این افراد باید تا اطلاع بعدی در قرنطینه بمانند.همین کلمات، تا اطلاع بعدی، به ظاهر عمداً اما در حقیقت به گونه ای مبهم توسط شخص وزیر ادا شد،چون چیز دیگری به نظرش نرسیده بود که بگوید، و بعدها منظورش را روشن کرد،منظورم این بود که این مدت می تواند از چهل روز تا چهل هفته، یا چهل ماه، یا چهل سال باشد، مهم این است که درقرنطینه بمانند.رئیس کمیسیون تدارکات یکان ها و امنیت که فی الفور برای جا به جایی و قرنطینه و سرپرستی بیماران انتخاب شدهبود، گفت جناب وزیر حالا باید جای مناسبی برای نگه داری شان پیدا کنیم.وزیر می خواست بداند چه امکاناتی در اختیار دارند.یک تیمارستان متروکه داریم که هنوز تصمیم نگرفته ایم با آن چه کنیم،چند پادگان نظامی داریم که به خاطر تجدید سازمان ارتش خالی افتاده اند،یک ساختمان نزدیک به اتمام برای نمایشگاه تجاری داریم،و حتی، یک سوپرمارکت هم داریم که هیچ کس نمی داند چرا قرار است برچیده شود،به نظر شما کدام یک از این امکانات برای منظور ما بهتر است،پادگان ها،البته از سایر جاها امن ترند، اما یک ایراد دارند، وسعت محل، مراقبت از بازداشت شدگان را مشکل و پرهزینه میکند،بله، می فهمم،و اما در مورد سوپرمارکت، چه بسا با اشکالات قانونی مواجه شویم، مسائل قانونی را نمی شود نادیده گرفت،ساختمان نمایش گاه تجاری چطور است،به گمانم این یکی را باید فراموش کنیم جناب وزیر،چرا،صاحبان صنایع خوششان نخواهد آمد، میلیون میلیون در این طرح سرمایه گذاری شده،پس ما می مانیم و تیمارستان،بله جناب وزیر، تیمارستان،بسیار خوب، پس همان تیمارستان را انتخاب کنیم.به علاوه، ظاهراً بهترین امکانات را هم دارد،نه فقط دور تا دورش دیوار کشیده شده، بلکه این مزیت را هم دارد که ساختمان دو ضلع مجزا دارد که می توان ازیکی برای آنهایی که کورند و از یکی برای اشخاص مشکوک به بیماری استفاده کرد ویک قسمت مرکزی هم هست که می شود آن را منطقه ی بی طرف حساب کرد و اشخاصی را که کور می شوند از آنراه به نزد سایر کورها برد،اما ممکن است مشکلی پیش بیاید،چه مشکلی جناب وزیر،مجبوریم کارمندانی بگذاریم که این نقل و انتقالات را نظارت کنند، تردید دارم که بتوانیم روی داوطلب حساب کنیم،خیال نمی کنم نیازی باشد جناب وزیر،چطور،اگر شخصی که مشکوک به آلودگی است کور شود، که البته دیر یا زود خواهد شد، مطمئن باشید جناب وزیر، آنهاییکه هنوز بینا هستند، خودشان او را بی درنگ بیرون می کنند،حق با شماست،همانطور که اجازه نخواهند داد شخص کوری جا عوض کند و نزد آنها بیاید،احسنت به این استدلال،متشکرم جناب وزیر،آیا اجازه می دهید دستور عملیات را بدهم،بله، شما تام الاختیارید.